Door Bianca de Bruijn

Deze vijfde IJsselmeer zwemmarathon is lang geleden tot stand gekomen. De doorslaggevende punten waren:

• De verslavende werking van deze wedstrijd
• Een doel hebben om te water te  blijven gaan tijdens het afstuderen
• De kans dat dit de laatste keer zou kunnen zijn

Drie mooie smoezen om het toch weer te gaan doen. Zo gezegd, zo gedaanx85

Het seizoen werd er alleen eentje met vele hobbels en bobbels. Vroeg in het seizoen loop ik door een simpel ongelukje in de training een scheurtje op in mijn pols. Daarna is het ploeteren met de laatste modules van school, door de grote hoeveelheid aan werk hiervoor. Daarna komt het afstuderen, nu eindelijk wat tijd om te water te gaan?

Uiteindelijk lag ik erg weinig in het water, want wat kost afstuderen veel energiex85 Nu weet ik al een paar maanden wel beter. Het lijkt gewoon of het allemaal niet meezit. In mei ga ik lopen hoesten, een verkoudheidje die uitmond in een longontsteking met een bloedprikbeurtje als gevolg. En een daaropvolgende uitslag die veel, heel veel puzzelstukjes op zijn plaats laat vallen: een HB van 6.0 en Pfeiffer.

In deze periode begint ook precies het open water seizoen en studeer ik af met een 9.

Maar hoe nu verder met het IJsselmeer? De overige twee punten maken de doorslag, ik ga het gewoon doen!

Ondanks alles heb ik er de laatste weken toch nog een goede voorbereiding van kunnen maken. De testtrainingen hield ik gewoon vol, de naweexebn waren alleen niet zo leuk. Voor de afstand was ik de week van te voren dan ook niet zo bang meer.

Wel kreeg ik heel erg de kriebels van de omstandigheden die verwacht werden. Koud en veel windx85

Nog nooit ben ik bang geweest voor de kou, maar juist dit seizoen ben ik een behoorlijke bibberkont gewordenx85

En de windx85 Niet weer golven! Nog nooit een vlak IJsselmeer gehad!

Exe9n geluk de wind zou voor mij gunstig zijnx85 ik kan aan mijn ademkant van de boot liggen!

En dan is het zo ver. Op vrijdagmiddag vertrek ik alvast naar Medemblik. De briefing is x92s avonds, maar niet haasten is wel erg lekker, ook rustig eten is wel erg fijn. Vandaar dat ik al lekker vroeg op de camping in Medemblik was.

x92s Avonds rond half acht begon de briefing. Uit ervaring weet ik dat het vooral een gezellige bijeenkomst is met vooral veel grappen en grollen en weinig nieuws onder de zon. Maar dit keer dus eventjes wat serieuzerx85

De voorspelde omstandigheden heeft de organisatie toch wat onzeker tot bangig gemaakt. Nog nooit heb ik het meegemaakt dat er zo op onderkoeling gehamerd is en helemaal niet dat dit telkens een terugkerend onderwerp is.

Naast deze x93bemoedigendex94 woorden, werd er verteld welke zwemmer welke boot had en voor de zwemmers die van de gastvrijheid van de gastgezinnen gebruik zouden maken werden deze hier aan elkaar voorgesteld.

Daarna heb ik nog even de fleecetrui gekocht en ben ik weer naar de camping gegaan. Hier heb ik nog even wat gedronken en daarna heb ik mijn bedje opgezocht.

Om 04.45 uur ging de verdomde wekker! En dat op een wedstrijddag, met zox92n afstand voor de boeg. Nee dat went echt niet!

Aankleden, flessen met drinken vullen, koelbox vullen met alle voeding, dubbel check van alles, eten en dan naar de haven van Medemblik.

Eventjes het water bekijkenx85 De jury uitzwaaienx85 En dan in kolonne vertrekken naar de andere kant van het water, een autoritje van zox92n vijfkwartier.

Aangekomen in Stavoren. WC bezoekje, eventjes het laatste overtollige gewicht verliezen!

Daarna de boot zoeken, in mijn geval de Fidelta met Bart! Deze had ik snel gevonden en het was er al erg gezellig. Een bootje vol met mensen die ook mee zouden gaan op mijn tochtje naar Medemblik.

Alle spullen die nodig zijn of nodig kunnen zijn voor deze wedstrijd aan boord gebracht, snel een praatje, een grapje en een grolletje en eventjes wat belangrijke zaken zoals de wind, ligging etc. doornemen.

Daarna is het tijd om me om te kleden, in te vetten en nog wat te drinken en een beetje de kriebels in mijn buik te krijgen (gelukkig minder dan vorige jaren). Dan is het echt zo ver, we mogen naar de x93 Elisex94  wandelen, de boot die de zwemmers naar de startplek brengt.

Op de een of andere manier is dit altijd nog een karweitje wat wat tijd kost, maar daarna is het echt zo verx85 Alle zwemmers moeten het koude water in springen.

Dit was echt het geen waar ik tegen op bleef zien, de koux85

Het er in springen was dan ook niet heel erg lekker, maar wel te doen.

Toen iedereen op xe9xe9n lijn lag, was het echt zo verx85 de toeter ging en daar zwom iedereen het IJsselmeer op.

Daan ging er gelijk van tussen. Wietse en Evelien bleven in mijn gezichtsveld. Golfjes waren er zeker.

Daan en Evelien hadden als eerste de boot. Wietse en ik lagen nu tussen de boten van hen in, waardoor mijn boot mij nog niet kon bereiken.

Op een gegeven moment zag ik mijn bootje komen en ben ik gelijk in de luwte gaan liggen. Vanaf dat moment heb ik eigenlijk met verbazing en genietend liggen zwemmen. Ik lag totaal uit de wind. Nog nooit kon ik zo lekker zwemmen op het IJsselmeer. Het leek op een vlak Binnenmaas. Kon heerlijk met lange slagen zwemmen, zonder energie te verspillen aan de golven.

Op een gegeven moment lag ik naast mijn boot en Daan in. Dit was niet zo fijn, omdat ik de golven van de boot van Daan teruggekaatst kreeg. Daarom even aangezet om uit deze positie te komen.

Daarna weer liggen genieten en het blijkt dat je hier heel ver mee kan komenx85

Op de helft kreeg ik te horen dat ik op kop lag en bleef uitlopen. Het eerste wat in mij opkwam, niet weer die pokke zware wisselbeker!

Naast het genieten ben ik blijven letten op mijn slag, de positie bij de boot en de drinkbeurten (zodat ik wist hoe laat het was). Na ander half uur kon ik niet meer x93zwemmend plassenx94, en ook stilliggend kostte me dit veel moeite. Dus alleen met de eetbeurten xe9xe9n keer per uur, mocht ik van mezelf plassen.

En zo kwam ik de eerste 19km goed door. Daarna begint het allemaalx85

Op dit punt ga ik altijd voor mijn gevoel niet meer vooruit, kan ik mijn concentratie niet meer vasthouden, doet alles opeens echt pijn, ben ik er bijna maar ook weer niet en duurt het gewoon nog heel lang. De kant zie je, maar alles is nog klein en lijkt niet groter te worden. Het is nog maximaal driekwartier zwemmen, maar het voelt alsof er geen einde aan komt. De frustratie slaat hier altijd toex85 dan ben ik niet meer zo aardig en komt er nog weleens iets onaardigs uit mijn mond. Het is ook dit jaar vanaf dit punt totaal afzien en gefrustreerd zijn.

Uiteindelijk zwem ik dan toch de haven in, aan de ene kant een heerlijk gevoel met al die mensen, maar aan de andere kant is de haven ook wel weer heel lang.

Dan tik ik aan, waar ik andere jaren echt wat voelde, was het nu toch anders. Het is moeilijk te omschrijven, maar ik voelde me vooral leeg en was blij dat ik er was.

Eenmaal het water uit en een praatje te hebben gehouden, zie ik opeens in mijn ooghoek twee bekenden; Familie van de Merwe, zo leuk! Daarna een brul; het is Jaap, ook Edith zie ik tussen alle mensen.

Toch eerst maar even douchen, bijkomen en aankleden. De douche doet me goed, het is wel weer erg schrobben om het vet er een beetje af te krijgen. Daarna aankleden. Ondertussen hoor ik geluiden komen uit de heren kleedkamer. Daan en Fergil zijn ook binnen. Dan gaat het echt tot me door dringen. Ik heb wederom gewonnen! Dit keer ga ik er wel van genieten (dat is mij twee jaar geleden ontnomen)!

Daarna nog eventjes een kopje goed gevulde groentesoep met ballen en toen mijn gezicht buiten weer eens laten zien.

Zo nu en dan andere zwemmers zien binnendruppelen die ook deze megaprestatie hebben mogen maken!

Verder gepraat, veel gepraat. Met Edith, Hans, familie van de Merwe, vele anderen en natuurlijk nog met mijn schipper en oud-schipper.

Aan het einde wanneer alle zwemmers die Medemblik gehaald hebben, gedoucht en opgefrist zijn, komt Jack Brakeboer aan het woord voor de prijsuitreiking. Ook dit jaar maakt hij er weer een ware voorstelling van en wordt elke zwemmen, gefinisht of niet in het zonnetje gezet, met schipper en begeleider(s).

Na de prijsuitreiking van vele mensen afscheid genomen. Hopelijk niet voorgoed, want ondanks dat mijn leventje er anders uit gaat zien nu ik afgestudeerd ben, hoop ik dit nog wel een paar keer mee te mogen maken, winnend hoeft niet, wel de hele entourage van deze wedstrijd!

 Krantenstuk AD door Jan Volwerk

Door Bianca de Bruijn

Deze vijfde IJsselmeer zwemmarathon is lang geleden tot stand gekomen. De doorslaggevende punten waren:

• De verslavende werking van deze wedstrijd
• Een doel hebben om te water te  blijven gaan tijdens het afstuderen
• De kans dat dit de laatste keer zou kunnen zijn

Drie mooie smoezen om het toch weer te gaan doen. Zo gezegd, zo gedaanxe2x80xa6

Het seizoen werd er alleen eentje met vele hobbels en bobbels. Vroeg in het seizoen loop ik door een simpel ongelukje in de training een scheurtje op in mijn pols. Daarna is het ploeteren met de laatste modules van school, door de grote hoeveelheid aan werk hiervoor. Daarna komt het afstuderen, nu eindelijk wat tijd om te water te gaan?

Uiteindelijk lag ik erg weinig in het water, want wat kost afstuderen veel energiexe2x80xa6 Nu weet ik al een paar maanden wel beter. Het lijkt gewoon of het allemaal niet meezit. In mei ga ik lopen hoesten, een verkoudheidje die uitmond in een longontsteking met een bloedprikbeurtje als gevolg. En een daaropvolgende uitslag die veel, heel veel puzzelstukjes op zijn plaats laat vallen: een HB van 6.0 en Pfeiffer.

In deze periode begint ook precies het open water seizoen en studeer ik af met een 9.

Maar hoe nu verder met het IJsselmeer? De overige twee punten maken de doorslag, ik ga het gewoon doen!

Ondanks alles heb ik er de laatste weken toch nog een goede voorbereiding van kunnen maken. De testtrainingen hield ik gewoon vol, de naweexc3xabn waren alleen niet zo leuk. Voor de afstand was ik de week van te voren dan ook niet zo bang meer.

Wel kreeg ik heel erg de kriebels van de omstandigheden die verwacht werden. Koud en veel windxe2x80xa6

Nog nooit ben ik bang geweest voor de kou, maar juist dit seizoen ben ik een behoorlijke bibberkont gewordenxe2x80xa6

En de windxe2x80xa6 Niet weer golven! Nog nooit een vlak IJsselmeer gehad!

Exc3xa9n geluk de wind zou voor mij gunstig zijnxe2x80xa6 ik kan aan mijn ademkant van de boot liggen!

En dan is het zo ver. Op vrijdagmiddag vertrek ik alvast naar Medemblik. De briefing is xe2x80x99s avonds, maar niet haasten is wel erg lekker, ook rustig eten is wel erg fijn. Vandaar dat ik al lekker vroeg op de camping in Medemblik was.

xe2x80x99s Avonds rond half acht begon de briefing. Uit ervaring weet ik dat het vooral een gezellige bijeenkomst is met vooral veel grappen en grollen en weinig nieuws onder de zon. Maar dit keer dus eventjes wat serieuzerxe2x80xa6

De voorspelde omstandigheden heeft de organisatie toch wat onzeker tot bangig gemaakt. Nog nooit heb ik het meegemaakt dat er zo op onderkoeling gehamerd is en helemaal niet dat dit telkens een terugkerend onderwerp is.

Naast deze xe2x80x9cbemoedigendexe2x80x9d woorden, werd er verteld welke zwemmer welke boot had en voor de zwemmers die van de gastvrijheid van de gastgezinnen gebruik zouden maken werden deze hier aan elkaar voorgesteld.

Daarna heb ik nog even de fleecetrui gekocht en ben ik weer naar de camping gegaan. Hier heb ik nog even wat gedronken en daarna heb ik mijn bedje opgezocht.

Om 04.45 uur ging de verdomde wekker! En dat op een wedstrijddag, met zoxe2x80x99n afstand voor de boeg. Nee dat went echt niet!

Aankleden, flessen met drinken vullen, koelbox vullen met alle voeding, dubbel check van alles, eten en dan naar de haven van Medemblik.

Eventjes het water bekijkenxe2x80xa6 De jury uitzwaaienxe2x80xa6 En dan in kolonne vertrekken naar de andere kant van het water, een autoritje van zoxe2x80x99n vijfkwartier.

Aangekomen in Stavoren. WC bezoekje, eventjes het laatste overtollige gewicht verliezen!

Daarna de boot zoeken, in mijn geval de Fidelta met Bart! Deze had ik snel gevonden en het was er al erg gezellig. Een bootje vol met mensen die ook mee zouden gaan op mijn tochtje naar Medemblik.

Alle spullen die nodig zijn of nodig kunnen zijn voor deze wedstrijd aan boord gebracht, snel een praatje, een grapje en een grolletje en eventjes wat belangrijke zaken zoals de wind, ligging etc. doornemen.

Daarna is het tijd om me om te kleden, in te vetten en nog wat te drinken en een beetje de kriebels in mijn buik te krijgen (gelukkig minder dan vorige jaren). Dan is het echt zo ver, we mogen naar de xe2x80x9c Elisexe2x80x9d  wandelen, de boot die de zwemmers naar de startplek brengt.

Op de een of andere manier is dit altijd nog een karweitje wat wat tijd kost, maar daarna is het echt zo verxe2x80xa6 Alle zwemmers moeten het koude water in springen.

Dit was echt het geen waar ik tegen op bleef zien, de kouxe2x80xa6

Het er in springen was dan ook niet heel erg lekker, maar wel te doen.

Toen iedereen op xc3xa9xc3xa9n lijn lag, was het echt zo verxe2x80xa6 de toeter ging en daar zwom iedereen het IJsselmeer op.

Daan ging er gelijk van tussen. Wietse en Evelien bleven in mijn gezichtsveld. Golfjes waren er zeker.

Daan en Evelien hadden als eerste de boot. Wietse en ik lagen nu tussen de boten van hen in, waardoor mijn boot mij nog niet kon bereiken.

Op een gegeven moment zag ik mijn bootje komen en ben ik gelijk in de luwte gaan liggen. Vanaf dat moment heb ik eigenlijk met verbazing en genietend liggen zwemmen. Ik lag totaal uit de wind. Nog nooit kon ik zo lekker zwemmen op het IJsselmeer. Het leek op een vlak Binnenmaas. Kon heerlijk met lange slagen zwemmen, zonder energie te verspillen aan de golven.

Op een gegeven moment lag ik naast mijn boot en Daan in. Dit was niet zo fijn, omdat ik de golven van de boot van Daan teruggekaatst kreeg. Daarom even aangezet om uit deze positie te komen.

Daarna weer liggen genieten en het blijkt dat je hier heel ver mee kan komenxe2x80xa6

Op de helft kreeg ik te horen dat ik op kop lag en bleef uitlopen. Het eerste wat in mij opkwam, niet weer die pokke zware wisselbeker!

Naast het genieten ben ik blijven letten op mijn slag, de positie bij de boot en de drinkbeurten (zodat ik wist hoe laat het was). Na ander half uur kon ik niet meer xe2x80x9czwemmend plassenxe2x80x9d, en ook stilliggend kostte me dit veel moeite. Dus alleen met de eetbeurten xc3xa9xc3xa9n keer per uur, mocht ik van mezelf plassen.

En zo kwam ik de eerste 19km goed door. Daarna begint het allemaalxe2x80xa6

Op dit punt ga ik altijd voor mijn gevoel niet meer vooruit, kan ik mijn concentratie niet meer vasthouden, doet alles opeens echt pijn, ben ik er bijna maar ook weer niet en duurt het gewoon nog heel lang. De kant zie je, maar alles is nog klein en lijkt niet groter te worden. Het is nog maximaal driekwartier zwemmen, maar het voelt alsof er geen einde aan komt. De frustratie slaat hier altijd toexe2x80xa6 dan ben ik niet meer zo aardig en komt er nog weleens iets onaardigs uit mijn mond. Het is ook dit jaar vanaf dit punt totaal afzien en gefrustreerd zijn.

Uiteindelijk zwem ik dan toch de haven in, aan de ene kant een heerlijk gevoel met al die mensen, maar aan de andere kant is de haven ook wel weer heel lang.

Dan tik ik aan, waar ik andere jaren echt wat voelde, was het nu toch anders. Het is moeilijk te omschrijven, maar ik voelde me vooral leeg en was blij dat ik er was.

Eenmaal het water uit en een praatje te hebben gehouden, zie ik opeens in mijn ooghoek twee bekenden; Familie van de Merwe, zo leuk! Daarna een brul; het is Jaap, ook Edith zie ik tussen alle mensen.

Toch eerst maar even douchen, bijkomen en aankleden. De douche doet me goed, het is wel weer erg schrobben om het vet er een beetje af te krijgen. Daarna aankleden. Ondertussen hoor ik geluiden komen uit de heren kleedkamer. Daan en Fergil zijn ook binnen. Dan gaat het echt tot me door dringen. Ik heb wederom gewonnen! Dit keer ga ik er wel van genieten (dat is mij twee jaar geleden ontnomen)!

Daarna nog eventjes een kopje goed gevulde groentesoep met ballen en toen mijn gezicht buiten weer eens laten zien.

Zo nu en dan andere zwemmers zien binnendruppelen die ook deze megaprestatie hebben mogen maken!

Verder gepraat, veel gepraat. Met Edith, Hans, familie van de Merwe, vele anderen en natuurlijk nog met mijn schipper en oud-schipper.

Aan het einde wanneer alle zwemmers die Medemblik gehaald hebben, gedoucht en opgefrist zijn, komt Jack Brakeboer aan het woord voor de prijsuitreiking. Ook dit jaar maakt hij er weer een ware voorstelling van en wordt elke zwemmen, gefinisht of niet in het zonnetje gezet, met schipper en begeleider(s).

Na de prijsuitreiking van vele mensen afscheid genomen. Hopelijk niet voorgoed, want ondanks dat mijn leventje er anders uit gaat zien nu ik afgestudeerd ben, hoop ik dit nog wel een paar keer mee te mogen maken, winnend hoeft niet, wel de hele entourage van deze wedstrijd!

 Krantenstuk AD door Jan Volwerk

Door Cor de Roo

Het voortbestaan van de wedstrijd in Strijen heeft aan een zijden draadje gehangen. Maar mede doordat Bianca zich in de organisatie heeft gemengd kon ook dit jaar de Binnenmaas weer op de kalender worden gezet. Dit betekende wel een lange wedstrijddag.

Na veel voorbereiding moest dan toch de wedstrijd daadwerkelijk vorm krijgen. Dat betekent voor een grote groep vrijwilligers al op vrijdag naar de Binnenmaas, om de baan uit te zetten en andere werkzaamheden uit te voeren. Onder een stralende zon zijn we met een flinke groep een lange tijd bezig om een en ander voor elkaar te krijgen.

Zaterdag nog vroeger dan anders, zijn we weer paraat. Samen met de mensen van de ZV uit Strijen en alle andere opgetrommelde vrijwilligers wordt in rap tempo en in een uitermate goede sfeer het terrein wedstrijdklaar gemaakt. Ruim voor aanvang van de eerste afstand is alles in gereedheid. En het belooft een mooie dag te worden, het is zelfs zomers te noemen!

De sfeer is goed, de wedstrijd verloopt soepel en de reacties van de aanwezigen zijn positief.

Helaas betrekt langzaamaan de lucht en eind van de middag besluit Pluvius wederom roet in het eten te gooien. Water komt met bakken naar beneden.

Dit laatste veroorzaakte aan de Duivenvoorde enige stress, Immers, we hadden besloten dat we deze dag met elkaar de BBQ zouden houden en deze zou dit jaar bij ons (de familie de Roo) plaatsvinden. Alles was onder controle, behalve het weer. De BBQ was reeds gloeiend, maar moest wel een ander plekje gaan krijgen. Met deze regen zou het vuur snel geblust zijn.

De grote parasol bood uitkomst. Alle gasten gewoon binnen en de grilmeister gewoon in de regen onder de parasol buiten.

Al met al werd het een zeer geslaagde en gezellige avond. Jammer dat we niet buiten konden zitten, maar de sfeer was er niet minder om.

Ondanks de vermoeidheid werd het best nog laat. Moe, voldaan en met een tevreden gevoel  keerde een ieder huiswaarts en zocht ondergetekende zijn bedje op.

Door Cor de Roo

Het eerste kampeerweekend van Sanne en Cor, in de kop van Noord Holland was , om het voorzichtig uit te drukken, indrukwekkend geweest. De hele volgende week werd geprobeerd de tent te laten drogen, met steeds een teleurstellend resultaat. De week was niet slecht, maar er viel wel telkens een buitje, dus drogen werd geen succes. Wel waren de stokken van de tent inmiddels gerepareerd.

Met twee autox92s, vol met tent, slaapzakken, matjes,kleding, honden en alle gezinsleden vertrokken we naar Hoorn. Best wel spannend, hoe zouden Nick en Simon zich houden tijdens een weekend in de tent en op het wedstrijdterrein?

We waren vroeg dus even het stadje in (zeker een aanrader) om een bak koffie te drinken. En toen naar de camping, waar de familie De Bruijn en Van Gool inmiddels waren aangekomen. Tent omhoog, spullen erin en honden aan de pin. Die waren wel wat gespannen, wat ging er toch gebeuren?

De weersverwachtingen voor het weekend waren niet super, maar deze eerste vrijdag viel het alles mee. Niet te koud, geen bakken met water en weinig wind. Na het vorige weekend is een kinderhand snel gevuld. Lekker aan de maaltijd in een overvolle voortent bij Fatima en Peter, die ook nu weer voor het hele gezelschap een lekker maal op tafel wisten te zetten.

Samen aan de afwas, aan de koffie en aan een borreltje. 

Zaterdag vroeg eruit, gezellig samen aan het ontbijt, compleet met pancakes en dan vlug naar de baan. We willen op tijd zijn en makkelijk kunnen parkeren. De baan ligt er mooi bij, het is rustig weer en niet al te koud. De Devellocatie wordt opgezet en de beide boxermannetjes gaan aan de pin. Ze zijn de eerste uurtjes heel alert en springen steeds op. Het is allemaal nieuw, maar al met al gaat het prima. De wedstrijden verlopen naar tevredenheid. Behalve voor Bianca, die, in voorbereiding op de IJseelmeeroversteek haar 10 kilometer wil zwemmen. Helaas, de elektronische tijdwaarneming gooit roet in het eten. De polsbandje zijn *** en laten al snel los. Geflapper van de bandjes, ze zijn niet meer vast te krijgen. Aansluiting met de groep verloren gegaan. Kortom, het is zwaar bagger en Bianca stapt na de eerste ronde uit. Om dan te horen te krijgen dat ze ook zonder de bandjes had kunnen zwemmen, het was niet verplicht. Enkele krachttermen, wat een tegenvaller. Dan had ze dus gewoon lekker door kunnen zwemmen.

Terug op de camping lekker met elkaar aan de BBQ. Het weer zit nog steeds mee, dus Peter en Bas weten op de skottelbraai met grilrooster een heerlijke maaltijd voor te zetten. Moe maar voldaan vertrekken we redelijk vroeg allemaal naar ons bedje. Helaas hadden Bas en Brenda, maar vooral Naomi veel last van de treinbaan, die deze avond nog dichter bij de camping leek te liggen dan afgelopen nacht.

Zondagochtend, wederom vroeg uit de veren. Het weer is wat opgeknapt, wat minder wind en iets warmer. En vooral fijn, helemaal droog. We frissen ons op, pakken de spullen en ontbijten wederom met een eitje, alvorens we tijdig weer naar de baan gaan.

Eigenlijk een herhaling van de zaterdag, met dat verschil dat de temperatuur beter was en de honden het nu wel gezien hadden. Die gingen snurken. En vandaag kwamen ook Sybe en Roberto naar Hoorn om hun afstanden te zwemmen.

Het werd een lekkere dag, een mooie afsluiting van een heel geslaagd weekend. Terug op de camping alle troep weer ingeladen en samen met de Boskloppers naar huis gereden. De van Gooltjes en de Bruijntjes bleven nog een nachtje. Onderweg lekker gesnackt bij de Burgerking. Eenmaal thuis neergeploft. Het was een leuk, gezellig maar vermoeiend weekend.

Door Cor de Roo

Het voortbestaan van de wedstrijd in Strijen heeft aan een zijden draadje gehangen. Maar mede doordat Bianca zich in de organisatie heeft gemengd kon ook dit jaar de Binnenmaas weer op de kalender worden gezet. Dit betekende wel een lange wedstrijddag.

Na veel voorbereiding moest dan toch de wedstrijd daadwerkelijk vorm krijgen. Dat betekent voor een grote groep vrijwilligers al op vrijdag naar de Binnenmaas, om de baan uit te zetten en andere werkzaamheden uit te voeren. Onder een stralende zon zijn we met een flinke groep een lange tijd bezig om een en ander voor elkaar te krijgen.

Zaterdag nog vroeger dan anders, zijn we weer paraat. Samen met de mensen van de ZV uit Strijen en alle andere opgetrommelde vrijwilligers wordt in rap tempo en in een uitermate goede sfeer het terrein wedstrijdklaar gemaakt. Ruim voor aanvang van de eerste afstand is alles in gereedheid. En het belooft een mooie dag te worden, het is zelfs zomers te noemen!

De sfeer is goed, de wedstrijd verloopt soepel en de reacties van de aanwezigen zijn positief.

Helaas betrekt langzaamaan de lucht en eind van de middag besluit Pluvius wederom roet in het eten te gooien. Water komt met bakken naar beneden.

Dit laatste veroorzaakte aan de Duivenvoorde enige stress, Immers, we hadden besloten dat we deze dag met elkaar de BBQ zouden houden en deze zou dit jaar bij ons (de familie de Roo) plaatsvinden. Alles was onder controle, behalve het weer. De BBQ was reeds gloeiend, maar moest wel een ander plekje gaan krijgen. Met deze regen zou het vuur snel geblust zijn.

De grote parasol bood uitkomst. Alle gasten gewoon binnen en de grilmeister gewoon in de regen onder de parasol buiten.

Al met al werd het een zeer geslaagde en gezellige avond. Jammer dat we niet buiten konden zitten, maar de sfeer was er niet minder om.

Ondanks de vermoeidheid werd het best nog laat. Moe, voldaan en met een tevreden gevoel  keerde een ieder huiswaarts en zocht ondergetekende zijn bedje op.

Door Cor de Roo

Het eerste kampeerweekend van Sanne en Cor, in de kop van Noord Holland was , om het voorzichtig uit te drukken, indrukwekkend geweest. De hele volgende week werd geprobeerd de tent te laten drogen, met steeds een teleurstellend resultaat. De week was niet slecht, maar er viel wel telkens een buitje, dus drogen werd geen succes. Wel waren de stokken van de tent inmiddels gerepareerd.

Met twee autoxe2x80x99s, vol met tent, slaapzakken, matjes,kleding, honden en alle gezinsleden vertrokken we naar Hoorn. Best wel spannend, hoe zouden Nick en Simon zich houden tijdens een weekend in de tent en op het wedstrijdterrein?

We waren vroeg dus even het stadje in (zeker een aanrader) om een bak koffie te drinken. En toen naar de camping, waar de familie De Bruijn en Van Gool inmiddels waren aangekomen. Tent omhoog, spullen erin en honden aan de pin. Die waren wel wat gespannen, wat ging er toch gebeuren?

De weersverwachtingen voor het weekend waren niet super, maar deze eerste vrijdag viel het alles mee. Niet te koud, geen bakken met water en weinig wind. Na het vorige weekend is een kinderhand snel gevuld. Lekker aan de maaltijd in een overvolle voortent bij Fatima en Peter, die ook nu weer voor het hele gezelschap een lekker maal op tafel wisten te zetten.

Samen aan de afwas, aan de koffie en aan een borreltje. 

Zaterdag vroeg eruit, gezellig samen aan het ontbijt, compleet met pancakes en dan vlug naar de baan. We willen op tijd zijn en makkelijk kunnen parkeren. De baan ligt er mooi bij, het is rustig weer en niet al te koud. De Devellocatie wordt opgezet en de beide boxermannetjes gaan aan de pin. Ze zijn de eerste uurtjes heel alert en springen steeds op. Het is allemaal nieuw, maar al met al gaat het prima. De wedstrijden verlopen naar tevredenheid. Behalve voor Bianca, die, in voorbereiding op de IJseelmeeroversteek haar 10 kilometer wil zwemmen. Helaas, de elektronische tijdwaarneming gooit roet in het eten. De polsbandje zijn *** en laten al snel los. Geflapper van de bandjes, ze zijn niet meer vast te krijgen. Aansluiting met de groep verloren gegaan. Kortom, het is zwaar bagger en Bianca stapt na de eerste ronde uit. Om dan te horen te krijgen dat ze ook zonder de bandjes had kunnen zwemmen, het was niet verplicht. Enkele krachttermen, wat een tegenvaller. Dan had ze dus gewoon lekker door kunnen zwemmen.

Terug op de camping lekker met elkaar aan de BBQ. Het weer zit nog steeds mee, dus Peter en Bas weten op de skottelbraai met grilrooster een heerlijke maaltijd voor te zetten. Moe maar voldaan vertrekken we redelijk vroeg allemaal naar ons bedje. Helaas hadden Bas en Brenda, maar vooral Naomi veel last van de treinbaan, die deze avond nog dichter bij de camping leek te liggen dan afgelopen nacht.

Zondagochtend, wederom vroeg uit de veren. Het weer is wat opgeknapt, wat minder wind en iets warmer. En vooral fijn, helemaal droog. We frissen ons op, pakken de spullen en ontbijten wederom met een eitje, alvorens we tijdig weer naar de baan gaan.

Eigenlijk een herhaling van de zaterdag, met dat verschil dat de temperatuur beter was en de honden het nu wel gezien hadden. Die gingen snurken. En vandaag kwamen ook Sybe en Roberto naar Hoorn om hun afstanden te zwemmen.

Het werd een lekkere dag, een mooie afsluiting van een heel geslaagd weekend. Terug op de camping alle troep weer ingeladen en samen met de Boskloppers naar huis gereden. De van Gooltjes en de Bruijntjes bleven nog een nachtje. Onderweg lekker gesnackt bij de Burgerking. Eenmaal thuis neergeploft. Het was een leuk, gezellig maar vermoeiend weekend.

Door Cor de Roo

Vrijdagmiddag, de voorspellingen zijn niet best, maar de auto is gepakt en vol goede moed en met veel zin reizen we af naar camping Molengroet te Noord-Scharwoude. Immers, zaterdag staat de wedstrijd Oude Veer op het programma (Anna Paulowna) en zondag Geestmerambacht. Via de moderne sociale media vernemen we dat de families van Gool en de Bruijn ook onderweg zijn, zij het via Utrecht.

Op de afslag sluiten we bij elkaar aan en in colonne rijden we naar de gereserveerde plaatsen. Brenda voelt de eerste druppels, zegt ze, maar dat is natuurlijk maar inbeelding.

De tent, caravan en vouwwagen worden in rap tempo opgezet, na een uurtje zitten we aan de welverdiende koffie. Okay het is winderig (buiten dan bedoel ik), maar we hebben er alle vertrouwen in. Linda, de vaste gast van Dx92Elft arriveert en kort voor het eten komt ook de familie Bosklopper aan. Gezamenlijk genieten we van een heerlijke maaltijd (hulde aan de kokkin en de kok, welke achter de tafels buiten het voor elkaar kreeg de saus gloeiend heet te krijgen.)

De avond breekt aan en de wind neemt toe. Straf, zoals dat wel genoemd wordt. We laten ons echter niet kennen, en zo rond 12 uur ligt een ieder in caravan, vouwwagen of tent. Veel rust wordt ons echter niet gegund, de wind maakt dat zeilen flink klapperen en inmiddels is ook de regen goed vertegenwoordigd. We komen allemaal enigszins geradbraakt de volgende ochtend weer tevoorschijn. Maar nog steeds vol goede moed. Het is droog, we ontbijten en vertrekken naar Anna Paulowna. De wind staat schuin op de baan, en zo rond de 500 meter hebben de zwemmers last van flinke, verraderlijke golfslag. Helaas brak rond het middaguur de regen weer los en nam de wind nog verder toe. Het werd een lange, natte maar vooral voor de zwemmers zware dag.

Moe, nattig, sommigen wat koud, werd er teruggereden naar de camping en al snel zaten we knus en droog weer aan de maaltijd. Overigens werd kamperen langzaamaan het gehate creperen. De wind geselde de tenten (vooral die van ondergetekende en de Boskloppertjes hadden het zwaar te verduren) en we konden langzamerhand een eigen wedstrijdbaan uitzetten op het grasveldje. Na het eten werd de baan voor de zondag bekeken. Het zag er, op zijn zachts gezegd, niet goed uit. Golfslag, wind recht op de baan, geen enkele beschutting. Het was, zeker voor de jongeren eigenlijk geen doen om te gaan zwemmen, ook Bianca en Linda hadden er een hard hoofd in. Moe, met enige zorg over de nacht die te komen stond, doken we onze bedjes in. Niet dat van slapen veel kwam, de caravan schudde als een kermisattractie en de tenten schommelden heen en weer als jonge eendjes op veel te wild water. Ook de tentharingen hadden geen enkel houvast meer, de bodem was inmiddels veel te zacht geworden. Zo hadden we een enerverende ervaring, kamperen met windkracht 7, met uitschieters naar 8.

Om half 6 besloten Cor en Sanne maar alvast te gaan inpakken. Linda volgde ons voorbeeld en ook Carla, Henk en Bob gingen aan de slag. Helaas had Carla slechte berichten ontvangen van het thuisfront en wilde ze zo snel mogelijk afreizen. Zo gebeurde het dat de tenten rond half acht, nat en klam, opgevouwen in de autox92s lagen en de Boskloppers de camping verlieten.

Inmiddels had Fatima contact gehad met de organisatie, met de vraag of de wedstrijd wel door ging. Verbaasd vroeg men zich af, waarom niet. Zij hadden blijkbaar niet meegekregen dat het de hele avond en nacht gespookt had. Na het gezamenlijk ontbijt, compleet met een eitje, is Bianca op pad gegaan naar de wedstrijdbaan, nog steeds door de stromende regen. Toen bleek dat de wedstrijd gewoon doorgang zou vinden (????????) heeft Bianca het verstandigste gedaan wat gezien de omstandigheden te doen viel, namelijk alle Develaars afmelden. Open water zwemmen is leuk, maar het moet wel verantwoord blijven.

Sanne en Cor zijn rond half 10 afgereisd naar Zwijndrecht, door regen en harde wind waren de van Gooltjes en de Bruijntjes genoodzaakt nog een natte, winderige dag aan dit kampeerweekend vast te plakken.

Volgende week Hoorn. Met een droog en enigszins windstil weekend zijn we dan al blij. Maar gezellig was het wel.

Door Cor de Roo

De Rode Loper, de brug over het Wildervanckkanaal in Stadskanaal is normaal gesproken naamgever en decor voor de wedstrijd. Helaas was de organisatie genoodzaakt kort voor het weekend het geheel om te gooien. De waterkwaliteit was niet optimaal, zwemmen was niet verboden, maar wel af te raden.

Met man en macht heeft men het voor elkaar gekregen om de wedstrijd te verplaatsen naar de Pageplas, in het naastgelegen recreatiegebied. Een prestatie van formaat op zox92n korte termijn, waarvoor hulde.

Maar goed, zoals gemeld zagen we de dag met angst en beven tegemoet, vanwege de voorspelde regen. Echter, aangekomen aan de plas konden we genieten van een aangenaam zonnetje. Dat was een meevaller. En nog mooier was, dat dit de gehele dag zo bleef. Berichten vanuit het westen leerde ons, dat het daar beduidend minder was.

Alom waren er lovende berichten te horen over de locatie. Een mooie baan, goed zicht, gezelliger voor de toeschouwers en om tussen de nummers door met elkaar te zitten. Wat ons betreft dus een blijvertje.

Het water was wat aan de koude kant, maar al met al werd er lekker gepresteerd en wisten de Develaars allemaal hun nummer(s) te volbrengen. Dat viel mee, er waren de nodige uitstappers en sommigen wisten de juiste boei niet te ronden, wat bij Bianca en Desiree Emmen van de Vennen voor de nodige hilariteit zorgde. Ze konden het dan ook niet laten de trainer van Hoorn te vragen of de zwemmers voor de volgende nummers wel de goede keerpunten was gewezen.

Rozig van de lekkere dag aan het water keerden we huiswaarts, na een geslaagde zwemdag. Onderweg de nodige regen gehad, de inleiding naar een periode met bar weer, op weg naar het kampeerweekend waarover hierna wordt bericht.

Door Cor de Roo

En nieuwe wedstrijd op de kalender. Dus voor een ieder onbekend wat te verwachten. Aangekomen blijkt, dat de wedstrijd in de havenmond wordt gezwommen. Helaas niet zox92n leuke locatie, veel parkeerruimte, maar niet echt lekker zicht op de baan.

Het is te merken dat het ook voor de organisatie nieuw is, het loopt nog niet helemaal soepel. Maar dat mag de pret niet drukken. Wat wel de pret drukte was de hevige regen die aan het begin besloot de wolken te verlaten. En daar ook niet meer ophield.

Helaas was een uitvarend jacht (of beter gezegd de eigenaar van het jacht) zo stom om olie te lozen. Dat gooide behoorlijk roet in het water. Vanwege de gezondheid kon men niet anders dan de baanlengte en de te zwemmen afstanden aanpassen. Bedankt schipper, voor het bevuilen van het milieu en het in de war gooien van de waterpret van anderen!

Met angst en beven zagen we uit naar de zondag, de wedstrijd in Stadskanaal. Erwin en Piet voorspelden regen, regen en nog eens regen.

Door Cor de Roo

Vol spanning op zondagochtend op pad. Afgesproken te verzamelen bij de Texaco, om 9 uur (wat schandalig vroeg is op een zondagochtend). Samen op pad naar Beusichem, op naar de eerste Lektocht. De verhalen en het feit dat de Lek 6 kilometer moet worden afgezwommen zorgen voor gespannen koppies bij Naomi en Sanne. Bianca, Linda en Sharon waren al eerder vanaf de pont het water in gegaan en wisten wat te wachten stond.

In het restaurant lekker aan de koffie en de drukte aanschouwen. Een invasie van zwemmers en de lokale TV die sfeerbeelden maakte en ook onze zwemmers in het vizier nam. Sharon werd zelfs een lokale beroemdheid met haar interview.

En dan, heel bijzonder, wordt verkeer stilgelegd en gaan 117 deelnemers aan boord. Om vervolgens zo vlug mogelijk over de railing te klimmen, in de hoop een optimale plek te bemachtigen. De pont vaart af, stopt op het midden van de rivier, alles gaat te water en het startsein klinkt. Een kluwen maaiende armen gaat op pad, op weg naar Culemborg, vergezeld van een armada aan veiligheidsmensen van de reddingsbrigade (waarvoor hulde, deze mensen zijn toch steeds maar weer paraat om de veiligheid van de zwemmers te waarborgen).

Wij wilden in de verkeersdrukte gauw met de pont naar de overkant, maar helaas, de kabel waaraan deze vastligt was in de schroeven gekomen. Dat werd dus een omweg en gauw een plek zoeken in een overvol Culemborg, waar ook een braderie aan de gang was. Super sfeervol dus.

En dan begint het wachten op de deelnemers. Gelukkig hadden we prachtig weer,dus het was geen straf aan het water te zitten. De spanning stijgt, als in de verte de VIP boot zichtbaar wordt. Ze zijn in aantocht.

Langzaamaan druppelen dan de zwemmers binnen, soms alleen, soms in groepen. En steeds weer klinkt het applaus, zowel voor de eerste als voor allen die volgen.

Lekker douchen bij de scouting en dan in de droge kleding. Nog even een visje bij de viskraam en dan naar huis. Moe, voldaan en een superervaring rijker.